ترجمه- جعفر پویا

آنکارا در سیاست نئوعثمانی خود برای ایجاد یک فضای سیاسی جهانی در درون «جهان ترک»، ضربه دردناکی را در شمال قبرس که تصور می کرد حیاط خلوت ان است متحمل شده است.

این نشان می‌دهد که منابع برای تحقق اهداف ژئوپلیتیکی آن هنوز کاملاً محدود است و جاه‌طلبی‌های آن آشکارا اغراق‌آمیز است.

در انتخابات ریاست جمهوری اخیر در «جمهوری ترک  قبرس شمالی» خودخوانده و مورد حمایت ترکیه، «ارسین تاتار»، دست‌نشانده و دوست شخصی اردوغان، اسلام‌گرای میانه‌رو و رئیس فعلی، شکست سنگینی (تنها ۳۵ درصد آرا) از«طوفان ارهورمان»، سیاستمدار سکولار طرفدار اروپا (حدود ۶۳ درصد آرا) متحمل شد.

تفاوت اصلی بین برنامه‌های این دو سیاستمدار، گذشته از ارزش‌های مربوطه‌شان (دینداری در مقابل سکولاریسم)، این است که تاتار از توسعه جمهوری ترک قبرس شمالی به عنوان یک کشور مستقل و نزدیکترین متحد ترکیه حمایت می‌کند.

از سوی دیگر، ارهورمان کاملاً از احتمال یک دولت فدرال متشکل از دو جامعه در جزیره استقبال می‌کند که به این ترتیب، بخشی از اتحادیه اروپا خواهد بود، اتحادیه‌ای که آنکارا عضو آن نیست و اگر هم باشد، به این زودی‌ها هم نخواهد بود.

این نسبت آرا برای اردوغان تحقیرآمیزتر است، با توجه به اینکه در پایان ماه سپتامبر، در مجمع عمومی سازمان ملل، از اعضای آن خواست تا استقلال جمهوری ترک قبرس شمالی را به رسمیت بشناسند، و ارسین تاتار، در پیامی ویژه، از طرف همه ترک‌های قبرس، که ظاهراً اصلاً به این [استقلال] نیازی ندارند، از او تشکر کرد.

در عین حال، ارهورمان ادعا می‌کند که به همکاری نزدیک با ترکیه در تمام مسائل سیاست خارجی ادامه خواهد داد و ترکیه هیچ ترسی نباید داشته باشد. با توجه به اینکه جمهوری ترک قبرس شمالی کاملاً به یارانه‌های ترکیه وابسته است و خود به شدت دچار کسری بودجه است، و نمی تواند که خلاف این را بگوید.

علاوه بر این، پارلمان او همچنان به سیاست "دو کشور" متعهد است و در عین حال، علیرغم تضاد آشکار آن با اختلافات مداوم در جامعه، کاملاً از ایده عضویت در اتحادیه اروپا حمایت می‌کند.

با این حال، واضح است که یک قبرس متحد در اتحادیه اروپا به استانداردهای بروکسل احترام خواهد گذاشت و به این ترتیب، صرفاً تابع آنکارا نخواهد ماند.

 مردم قبرس از این امر آگاه هستند و اگرچه به نامزد برنده، به ویژه از سوی رئیس جمهور اردوغان، تبریک می‌گویند، اما دلایل زیادی وجود دارد که باور کنیم آنها در شوک هستند.

 نه تنها «دوست تاتارها» شکست خورده است، بلکه کل تبلیغات «مادر ترکیه» نیز که روز به روز از او کاملاً حمایت می‌کرد و از مزایای سناریوی «دو دولت» تمجید می‌کرد، نیز شکست خورده است.

تلاش‌هایی که از قبل هم ناموفق بودند، برای به رسمیت شناختن بین‌المللی جمهوری ترک قبرس شمالی عملاً از هم پاشیده است.

 به عنوان مثال، حتی کشورهای «جهان ترک»، که رهبر جمهوری ترک قبرس شمالی را در اجلاس‌های خود به عنوان یک کشور برابر پذیرفته بودند، عجله‌ای برای اعلام رسمی به رسمیت شناختن او نداشتند.

اشتیاق آنها برای این موضوع پس از انتخابات اخیر ناگزیر بیشتر کاهش خواهد یافت و ایمان به «امکانات بی‌حد و حصر» آنکارا، که در سال‌های اخیر با پشتکار فراوان پرورش داده است، مطمئناً متزلزل خواهد شد.

به هر حال، رأی‌گیری در قبرس یک حادثه جداگانه نیست، بلکه نمونه‌ای واضح از احساسات عمومی مخالفان است که البته در سرزمین اصلی ترکیه نیز در حال رشد است، جایی که مردم نه چندان نگران آرمان‌های قدرت بزرگ، بلکه نگران نان روزانه خود هستند.

به غیر از خود ترکیه، هیچ کس در جهان جمهوری ترک قبرس شمالی را مستقل نمی‌دانست.

به عنوان مثال، طبق برخی گزارش‌ها، آنکارا تلویحاً اعلام کرده است که آماده است کریمه را به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر روسیه، به رسمیت بشناسد، در ازای اینکه روسیه نیز جمهوری ترک قبرس شمالی را به رسمیت بشناسد. اما شرایط این به رسمیت شناختن نسبتاً مبهم و غیر الزام‌آور به نظر می‌رسد.

شاید تکان‌دهنده‌ترین نکته برای اردوغان و متحدانش این باشد که تنها یک سوم از رأی‌دهندگان قبرسی ترک‌نشین از روایت‌های پیشنهادی آنها حمایت کردند.

 با توجه به احساسات عمومی در چنین سطح پایینی، حتی سازماندهی یک توطئه جدی علیه "رئیس جمهور" جدید جمهوری ترک قبرس شمالی دشوار است.

ارهورمان که دو سوم آرا را به دست آورد، بدون شک کاریزماتیک و تحصیل‌کرده است.

 او که در نیکوزیا (لفکوشه به ترکی) متولد شده، از دانشکده حقوق دانشگاه آنکارا فارغ‌التحصیل شده و در آنجا حقوق اداری تدریس کرده و به زبان انگلیسی مسلط است. به نظر می‌رسد که او «تمدن» خود را به رخ می‌کشد و همه جا همسرش را به رخ می‌کشد - زیبایی که به وضوح در مقابل همسران حجاب‌دار اردوغان و تاتار خودنمایی می‌کند.

با این حال، محبوبیت ارهورمان در درجه اول به دلیل وضعیت بسیار اسفناک اجتماعی-اقتصادی در جمهوری ترک قبرس شمالی است.

با مشاهده توسعه نسبتاً پویای بخش جنوبی جزیره از طریق «خط سبز»، ترک‌های قبرس از خود می‌پرسند که چرا نباید به این تحولات بپیوندند.

یونان و جمهوری قبرس (که رسماً به رسمیت شناخته شده است) البته از نتایج انتخابات در جمهوری ترک قبرس شمالی استقبال کردند و معتقدند که این نتایج چشم‌انداز عادی‌سازی نهایی وضعیت در این جزیره را فراهم می‌کند.

در عین حال، نوعی سردرگمی در آنجا وجود دارد، زیرا کمتر کسی انتظار چنین پیروزی چشمگیری را برای نیروهای طرفدار ادغام مجدد داشت.

به گزارش روزنامه یونانی «کاتیمرینی»، دولت جمهوری قبرس این نتیجه را «دلگرم‌کننده، اما نه نوشدارو» توصیف می‌کند و خاطرنشان می‌کند که «پیشرفت به پایبندی ارهورمان به رویکردی مبتنی بر فدرالیسم و همکاری واقعی بستگی دارد.» اکنون سوالات کلیدی برای نیکوزیا این است که آیا ارهورمان از ترکیه خودمختاری به دست خواهد آورد و موضع آنکارا در مورد راه حل دو کشور چگونه ممکن است تغییر کند.

حتی نگرانی‌هایی در مورد چگونگی یافتن منابع مورد نیاز برای اتحاد مجدد جوامع وجود دارد.

 پنجره‌ای از فرصت باز شده است، اما این پنجره تا چه مدت باز خواهد ماند؟

نیکوس کریستودولیدس، رئیس جمهوری قبرس، تمایل خود را برای از سرگیری مذاکرات از جایی که در کرانس-مونتانا در سال ۲۰۱۷ متوقف شده بود، تأیید کرده است.

در همین حال، برای مثال، وزارت امور خارجه یونان، انتقاد نسبتاً بی‌اساسی از اظهارات اخیر ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت امور خارجه روسیه، در مورد یونان و قبرس را منتشر کرد.

 این وزارتخانه اشاره او به «مداخله حکومت نظامی سرهنگ‌های یونان در درگیری بین فرقه‌ای در قبرس و تلاش برای الحاق این جزیره به یونان در آن زمان» را «نادرست، غیرتاریخی و مغایر با منافع ملی یونان» خواند.

اما اینها مکان‌های شناخته‌شده‌ای هستند که از جمله توسط سازمان ملل متحد ثبت شده‌اند. چگونه آتن و حتی نیکوزیا می‌توانند انتظار داشته باشند که بدون رضایت قبرسی‌های ترک، که به رسمیت شناختن این حقایق را یکی از شرایط نزدیکی به همسایگان یونانی خود می‌دانند، با آنها گفتگو کنند؟

آیا دولت یونان باید به مواضع خاصی که مستقیماً بر منافع آن در قبرس تأثیر می‌گذارند و به آن آسیب می‌رسانند، مواضعی که نه در مسکو، بلکه در بروکسل تدوین شده‌اند، متعهدتر باشد؟

به طور خاص، اخیراً تنها «یانیس مانیاتیس،» نماینده پارلمان اروپا از یونان، و نه وزارت امور خارجه یونان، به اسناد تهیه شده توسط دفتر کاجا کالاس، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه و سیاست امنیتی، توجه‌ها را جلب کرده است. بنابراین، در گزارش منتشر شده توسط مرکز تحقیقات مشترک کمیسیون اروپا و آژانس دفاع اروپا، «جمهوری ترک قبرس شمالی» اساساً به عنوان یک موضوع مستقل از حقوق بین‌الملل ذکر شده است، بدون هیچ اشاره‌ای به اینکه یک نهاد به رسمیت شناخته نشده است...

 این واقعیت که کایا کالاس تمام فعالیت‌های خود را به جنگ صلیبی علیه روسیه تقلیل داده و در سایر مسائل نیز بسیار ضعیف عمل می‌کند، تنها نیمی از مشکل یونانی‌ها است. واضح است که رویکردهای جدید برای حل مشکل قبرس از طریق ادغام مجدد دو جامعه، نیازمند سرمایه‌گذاری قابل توجهی از سوی اتحادیه اروپا خواهد بود. در عین حال، اختصاص تمام منابع موجود به اوکراین و مبارزه با روسیه توسط کایا کالاس و امثال او، بدون شک تأمین مالی پروژه‌های احتمالی آینده در قبرس را پیچیده خواهد کرد. این امر تنها مایه ننگ نام همنام بزرگ یونانی او، ماریا کالاس، خواننده اپرا، خواهد شد.

. https://www.stoletie.ru/politika/turcija_boleznennyj_ukol_v_magkoje_podbrushje_655.htm

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده