ترجمه و تدوین- جعفر پویا

آتش‌بس در فلسطین- "سرزمین پیامبران" - بدون شک چیز خوبی است. اما روند "اجلاس جهانی" که در ۱۳ اکتبر در« شرم الشیخ »مصر برگزار شد و "طرح ترامپ" برای توافق صلح در غزه را تأیید کرد، این تصور را ایجاد می‌کند که یک نمایش سیاسی عجولانه و پرسروصدا بوده که فقط به طور سطحی به مسائلی که مطرح کرده بود پرداخته است.

این اجرا، مانند تمام اجراهای دیگر از این نوع، به پایان رسید، تماشاگران پراکنده شدند و زندگی به شیوه‌ای بسیار متفاوت از تئاتر، به جریان خود ادامه داد.

احتمالاً این اجلاس در درجه اول به خاطر تجلیل کاریکاتورگونه و عجیب و غریب از چهره «رهبر جهان» دونالد ترامپ به یاد خواهد ماند.

قدیمی‌ها به یاد دارند که زمانی رفقای دبیرکل‌ها، از جمله پدران برخی از رهبران فعلی جمهوری‌های شوروی سابق، در کنگره‌های حزبی از آنها تمجید می‌کردند. و هر چه بحران در کشور عمیق‌تر می‌شد، «سرود پیروزی» آنها بلندتر می‌شد. اما همه اینها در مقایسه با سرودهای پیروزمندانه‌ای که برای رئیس فعلی کاخ سفید خوانده می‌شود، آماتوریسم محض است، سرودی که به نظر می‌رسد خودش از همه انتظار دارد. نشانه مطمئنی است که آمریکا نیز به نظر می‌رسد وارد «روزهای آخر» خود شده است.

در«کنست»اسرائیل، جایی که ترامپ قبل از «شرم الشیخ» از آن بازدید کرد، «امیر اوهانا»، رئیس مجلس، او را به عنوان «غول جهان»، «کوروش کبیر دوم» (که زمانی یهودیان را از اسارت بابل آزاد کرد) مورد ستایش قرار داد.

او اعلام کرد: «هیچ کس در کره زمین به اندازه او برای صلح تلاش نکرده است...» در کمتر از نه ماه، ترامپ به «یکی از تأثیرگذارترین روسای جمهور تاریخ» تبدیل شده است.

اوهانا افزود که او و رئیس مجلس، «مایک جانسون»، را سال آینده برای جایزه صلح نوبل نامزد خواهند کرد. هیچ یک از شرکت‌کنندگان که با دقت انتخاب شده بودند، جرأت نکردند با عباراتی بسیار درخشان، از «سهم شخصی عظیم» رئیس جمهور آمریکا در انعقاد توافق آتش‌بس در غزه یاد کنند. هاله‌ی یک مسیح، که سرانجام برای دومین بار در برابر مردم ظاهر شده بود، به معنای واقعی کلمه بر او سایه افکنده بود.

ترامپ خودش تصمیم گرفت چه کسانی به این مجمع دعوت شوند، چه کسانی سخنرانی کنند و سند نهایی را در دست بگیرند، حتی همانطور که در ویدیوها به وضوح دیده می‌شود، چه کسی در طول فیلمبرداری در کجا بایستد. میزبان اسمی، فتاح السیسی، رئیس جمهور مصر، رفتاری متواضعانه داشت و دخالتی نکرد.

علاوه بر رهبران غربی که در یک گروه معمولی باقی ماندند، این اجلاس همچنین شامل سران کشورهای برجسته عربی و اسلامی و به دلایلی، رئیس جمهور پاراگوئه (چه امتیاز شخصی برای ترامپ؟) و همچنین دوست شخصی دومی، «جیانی اینفانتینو»، رئیس «فیفا» بود. شاید برای زرق و برق بیشتر.

رئیس کاخ سفید که ابتدا از اسرائیل بازدید کرده بود، حتی توانست نخست‌وزیر نتانیاهو را سوار هواپیمای خود کند و قصد داشت با او به اجلاس پرواز کند.

با این حال، حداقل دو شرکت‌کننده دیگر - روسای جمهور ترکیه و اندونزی - تهدید کردند که در صورت حضور او در اجلاس، آن را تحریم خواهند کرد. طبق برخی گزارش‌ها، اردوغان حتی مانند «پریماکوف» در طول جنگ یوگسلاوی، دور هواپیمای خود چرخید و تهدید کرد که به ترکیه برمی‌گردد. در نهایت، ظاهراً نتانیاهو تصمیم گرفت در «شرم‌الشیخ» شرکت نکند. اما کسانی که اصلاً دعوت نشده بودند، روسیه، چین، برزیل و هند بودند - قطب جایگزین سیاست جهانی که به نظر می‌رسد ترامپ وجود آن را نادیده می‌گیرد و حتی تهدید می‌کند که به زودی آن را با عصای جادویی تعرفه‌ها نابود خواهد کرد، تعرفه‌هایی که بسیاری از اقتصاددانان آن را بومرنگ می‌دانند.

نه تنها یک "مسیح"، بلکه یک "جادوگر" و یک "جادوگر". با این حال، این موضوع مربوط به ترجیحات شخصی ترامپ نبود، بلکه مربوط به سرنوشت کل یک منطقه بود. تقلیل مسائل جهانی که مربوط به تمام بشریت است و نیاز به مشارکت جهانی دارد، به اعتبار شخصی صرف و غرور جریحه‌دار شده، مطمئناً نشانه شخصیتی با جایگاه تاریخی نیست.

روزنامه برلینر سایتونگ می‌نویسد که کرملین روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل و حماس حفظ می‌کند. او بارها به عنوان میانجی مستقیم در مذاکرات غیرمستقیم بین نمایندگان اسرائیل و فلسطین عمل کرده است. دقیقاً همین چندکاره بودن است که از لحاظ تئوری می‌تواند روسیه را به عنوان یک میانجی بالقوه بین اردوگاه‌های متخاصم، به یک شرکت‌کننده مفید در اجلاس غزه تبدیل کند.

با این حال، در شرایط ژئوپلیتیکی فعلی، نمایندگان ناتو به طور خاص به روس‌ها بی‌اعتماد هستند. شاید بهتر بود کشورهای مذکور در نمایش اخیر شرکت نمی‌کردند. کمک به ترامپ در تجلیل کاریکاتورگونه‌اش، بی‌ادبانه و بی‌معنی می‌بود و تضعیف آتش‌بس با طرح سوالات حادتر در پس‌زمینه رنج فلسطینیان، ممکن بود کاملاً موجه نباشد.

طبق گزارش‌ها، خود کشورهای عربی از روسیه، چین و دیگران خواسته‌اند که حتی با شیطنت‌های ترامپی، مانع برگزاری این اجلاس نشوند، زیرا معتقدند که مهمترین چیز در این مرحله پایان دادن به قتل عام و رنج فلسطینیان است.

با این حال، هیچ یک از آنها قصد ندارند از درخواست خود برای "راه حل دو کشور" و ایجاد یک فلسطین کاملاً مستقل دست بردارند.

آنها در حال حاضر آشتی با اسرائیل در چارچوب توافقات ابراهیم را بی‌ربط می‌دانند، همانطور که از ماجرای غیبت نتانیاهو در این اجلاس مشهود است. تصادفی نیست که سند نهایی این نشست در شکل پیشنهادی خود، که هیچ چیز در مورد آینده فلسطین نمی‌گوید، تنها توسط چهار کشور امضا شد: ایالات متحده، مصر به عنوان میزبان، قطر و ترکیه.

به نظر می‌رسد دوحه به لطف توافق‌نامه دفاعی استراتژیک اخیر با واشنگتن، این پیشنهاد را پذیرفته است، در حالی که آنکارا این کار را به خاطر قدردانی از درخواستش برای غیبت نتانیاهو انجام داده است.

اما حتی قطر و ترکیه نیز توسط مطبوعات اسرائیل «نه بخشی از راه‌حل، بلکه بخشی از مشکل» اعلام شده‌اند. روزنامه اسرائیل هیوم معتقد است: «گام بعدی نظامی نیست، بلکه شناختی است.

اورشلیم واقعیت را قبل از اینکه دوحه و آنکارا آن را به زبان حماس بازنویسی کنند، تعریف می‌کند. اگر به آنها اجازه داده شود که پشت میز مذاکره بنشینند، مکث به معنای شکست خواهد بود.» رمزگشایی از اظهارات و سخنرانی‌های رئیس جمهور آمریکا در طول این سفر کاری بیهوده است. بیشتر شبیه کار یک روانشناس زبان است. همانطور که می‌گویند، "تناقض روی تناقض".

برای مثال، در اینجا سخنان ترامپ خطاب به نتانیاهو در کنست آمده است: «تو مدام می‌کشی، می‌کشی... می‌کشی، می‌کشی، می‌کشی، و حالا دیگر نمی‌کشی، پس مرد بزرگی هستی!» ترامپ علناً از «اسحاق هرتزوگ»، رئیس جمهور اسرائیل، خواست که فوراً نتانیاهو را از اتهامات فساد عفو کند: «سیگار و شامپاین - به کی اهمیت می‌دهد؟» رئیس جمهور آمریکا در مورد نخست وزیر اسرائیل گفت: «کنار آمدن با او آسان نیست، اما همین او را بزرگ می‌کند.» گذشته از همه اینها، منتقدان نتانیاهو ادعا کرده‌اند که او واقعاً تمام این آشوب‌های جنگ‌طلبانه را در درجه اول برای کسب عفو خود آغاز کرده است. آیا او خودش از «دوستش دونالد» نخواست که مداخله کند؟ با این حال، منطقی‌تر است که بر آنچه ترامپ نگفت تمرکز کنیم.

به طور خاص، رئیس کاخ سفید هیچ اشاره‌ای به حق فلسطینی‌ها برای تعیین سرنوشت و تشکیل کشور نکرد و بدون این، بعید است که بتوان در مورد یک راه حل بلندمدت برای مسئله فلسطین بحث کرد. ترامپ در راه بازگشت به آمریکا با هواپیمای «ایر فورس وان»، به سبک همیشگی خود اعلام کرد: «ما در مورد بازسازی غزه صحبت می‌کنیم. من در مورد یک یا دو کشور صحبت نمی‌کنم... در مقطعی، تصمیم خواهم گرفت که چه چیزی درست است.» به گفته دیپلمات‌ها و تحلیلگران عرب، هرچند متناقض به نظر برسد، «نقطه قوت طرح صلح ترامپ در نقطه ضعف آن نهفته است.» هنوز ابهامات زیادی در سند زیربنایی این توافق وجود دارد و هیچ یک از طرفین در واقع با تمام نکات ریز آن موافقت نکرده‌اند.

 این عدم قطعیت نقش کلیدی در امضای توافق توسط هر دو طرف داشته است، اما همچنین به این معنی است که سخت‌ترین کار دیپلماتیک تازه آغاز شده است.

در خود اسرائیل، سرخوشی اولیه ناشی از توافقات امضا شده و آزادی گروگان‌ها، که به طور قابل توجهی توسط دولت دامن زده می‌شد، به تدریج در حال محو شدن است.

مردم در حال بررسی این هستند که در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد. وب‌سایت اسرائیلی والا! می‌نویسد: «برای لحظه‌ای، ما باور کردیم [که پیروزی حاصل شده است]، اما، همانطور که معمولاً در مورد نتانیاهو اتفاق می‌افتد، این باور به سرعت از بین رفت.» به گفته این نشریه، مشکل این است که «نتانیاهو فقط زمانی کار درست را انجام می‌دهد که آنچه برای اسرائیل درست است با آنچه شخصاً برای او سودمند است، همزمان باشد.» فلسطینی‌ها، به نوبه خود، آتش‌بس را یک پیروزی می‌دانند و حماس عجله‌ای برای خلع سلاح ندارد.

طبق گزارش‌ها، شبه‌نظامیان حماس پس از بازگشت به خانه‌های ویران‌شده خود، شروع به جستجو و مجازات هموطنان خود که در این مدت با ارتش اسرائیل همکاری کرده بودند، کردند. آنها نیز احتمالاً آخرین کسانی نبودند که به حال خود رها شدند.

اپوزیسیون اسرائیل تمام اسناد امضا شده را پذیرفت، اما از تمایل خود برای برکناری نتانیاهو از قدرت دست نکشیده و به طور فعال برای انتخاب مجدد آماده می‌شود. به نظر می‌رسد رئیس جمهور «هرتزوگ» نیز عجله‌ای برای اعطای عفو به نتانیاهو، آنطور که ترامپ خواسته بود، ندارد. https://www.stoletie.ru/politika/vselenskoje_politicheskoje_shou_886.htm

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده