سر از اتحادیه اروپا در آورده

دولت رومانی و اتحادیه اروپا بار دیگر مانع پیروزی نامزد مخالف سیاست های این اتحادیه در انتخابات آن کشور شدند. این بار دولت رومانی جرج سیمیون برنده اصلی دور دوم انتخابات را بازنده انتخابات اعلام کرد و شهردار بخارست را که نامزد دولتی است برنده.

قبلا نیز دولت رومانی جرجسکو را که در دور اول انتخابات پیروز شده بود دستگیر کرد و در نتیجه آن انتخابات را باطل اعلام کرد. دلیل دستگیری جرجسکو مخالفت وی با سیاست های روسیه ستیزانه اتحادیه اروپا بود. سیمیون برنده این بار انتخابات دستگیر نشد ولی با یک درصد رای بازنده اعلام شد. وضع در لهستان نیز بزودی در همین جهت خواهد رفت.

اینها پدیده های جداگانه ای نیست. ترور فیکسو در اسلواکی، فشار روی نخست وزیران مجارستان و صربستان، تلاش برای ممنوع کردن مارین لوپن و حزب چپ فرانسه در انتخابات آن کشور، تلاش در آلمان برای ممنوعیت حزب سارا واگن کنشت و حزب الترناتیو از شرکت در انتخابات، ادامه دولت نامشروع امانوئل ماکرون در فرانسه بدون داشتن اکثریت پارلمانی و ... همگی بخشی از سمتگیری نئوفاشیستی است که در اتحادیه اروپا آغاز شده است.

پیشتر نیز این اتحادیه در جریان همه گیری کووید ۱۹ با تدوین شناسنامه بهداشتی و ممنوعیت مسافرت و جابجایی مردم، نخستین ازمایش ها را برای ارزیابی میزان موفقیت برنامه های فاشیستی در آن اتحادیه انجام داده بود که شکست خورد. بخشی از این شکست ناشی از مقاومت مردم این اتحادیه بود که نزدیک به سی درصد آنان مطابق آمار رسمی اعلام شده از زدن واکسن خودداری کردند و سیستم شناسنامه های بهداشتی را به اشکال مختلف دور زدند و دربرابر آن مقاومت کردند. بخشی نیز بدلیل پیروزی چین بر همه گیری با دادن حداقل تلفات بود. اگر چین موفق به این کنترل نمی شد حداقل ده میلیون کشته می داد و شرایط افکار عمومی جهانی بسود سختگیری های بیشتر و حتی لغو انتخابات به بهانه خطر کرونا فراهم می شد. هنوز هم این برنامه از دستور کار سردمداران فاشیسم جهانی پاک نشده است.

نکته اینجاست که برنامه ریزان فاشیستی کردن اروپا، مخالفان خود را "راست افراطی" معرفی و به فاشیسم متهم می کنند و به این بهانه می کوشند غیرقانونی کردن و دستگیری رهبران و جلوگیری از شرکت آنان در انتخابات یا حضور در عرصه سیاسی را توجیه کنند. در حالیکه فاشیسم واقعی همین گردانندگان کنونی اروپا هستند که به عنوان نوکران و کارگزاران سرمایه مالی جهانی عمل می کنند و آنها هستند که می دانند آینده ای ندارند و سیر انتخابات و دموکراسی به زیانشان عمل خواهد کرد.

در واقع امروز معیار ترقی در جهان، کمک یا مانع گذاری در گذار به جهانی چند قطبی است که نیروی محرک این گذار چین و روسیه هستند. چین با دستاوردهای اقتصادی خود جهان تک قطبی گذشته را به چالش کشیده و روسیه با قدرت نظامی خود مانع از آن است که بتوان به اتکا سلاح های اتمی و غیراتمی آن جهان را حفظ کرد. اینکه گذشته این یا آن حزب چه بوده، راست بوده اند یا چپ، افراطی یا غیرافراطی، طرفدار سرمایه دار یا کارگر، حتی برنامه های اقتصادی داخلی شان، انقدر اهمیت ندارد که موضع آنها نسبت به این گذار جهانی اهمیت دارد. همه نیروهایی که در هر کجای جهان در سمت پیشرفت بسوی این جهان چند قطبی می کوشند و می خواهند در کنار چین و روسیه قرار گیرند، یا لااقل از ستیز با آنها خودداری کنند مترقی هستند صرفنظر از اینکه در عرصه های دیگر دارای چه برنامه هایی باشند. حتی اگر افرادی مانند دونالد ترامپ هم خواسته یا ناخواسته، دانسته یا ندانسته، از روی اعتقاد یا درک اجبار، به حرکت جهان در این سمت بتوانند کمک کنند مترقی محسوب می شوند و اگر نکنند ارتجاعی.

معیار ترقی در ایران هم جز این نیست. گذشته افراد و ادعاهای آنها، حتی اگر درست و سالم هم بوده باشند، نشاندهنده نقش امروزین آنها نیست. امروز تنها آن دسته از نیروها را می توان دارای نقش مترقی تاریخی دانست که در خدمت این گذار به جهان چند قطبی باشند.

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده