ترجمه- آزاده اسفندیاری

    
در حمله نظامی اسرائیل به ایران، با وجود اظهارات ریاکارانه مقامات آمریکایی، واشنگتن از حملات قریب‌ الوقوع به ایران آگاه بود و کاملاً از اسرائیل حمایت کرد.

اسرائیل را می‌ توان رشته ای از سرمایه‌ داری جهانی در مقیاس کوچک نامید. در اینجا، به متمرکز ترین شکل، تمام نشانه‌ های سیستم بورژوازی نمایان است: گسترش لجام‌ گسیخته، تحقیر انسان‌ها، دستکاری پیچیده آگاهی با گمانه‌ زنی در مورد "ارزش‌های قدیمی" و ساختن "تصویری از دشمن".

طنز تلخ اینست که قوم یهود از "الگوی استاندارد" قبلی سرمایه، دیکتاتوری‌های فاشیستی قرن بیستم، متحمل خسارات عظیمی شد. اما تاریخ اغلب از خود واکنش‌های غضب آلود را نشان می دهد. گذشته از همه اینها، آلمان نیز الگویی از عقلانیت محسوب می‌شد.

تجاوز مستقیم نظامی اسرائیل به ایران نتیجه طبیعی یک سری عملیات طولانی این رویداد ها بود. دولت راست‌ گرای اسرائیل با ایجاد یک سیستم سختگیرانه مشابه رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی، به طور سیستماتیک واکنش جهانی را "آزمایش" کرد که البته نتایج رضایت‌ بخش بود: حمایت (یا در بدترین حالت، انتقاد سطحی) غرب و بی‌ تفاوتی اکثر دیگر کشورها، از جمله کشورهای عربی. یعنی به نسل‌ کشی در فلسطین، حملات نظامی به لبنان و سوریه و یمن واکنش خارجی انتقادی برای تل‌آویو ایجاد نکرد. این موارد توسط طبقه حاکم به عنوان مدرکی از مصونیت از مجازات و فرصتی برای گسترش بیشتر "فضای زندگی" مورد ارزیابی قرار گرفت.

 به یاد داشته باشیم، بهانه حملات به ایران، "سلاح‌ های هسته‌ ای" است که اگر بخواهیم به مقامات اسرائیلی اعتماد کنیم، گفته می‌ شود تهران در آستانه دستیابی به آن است. با این حال، آنها با توجه به چشم‌ پوشی مجامع بین‌المللی، با وجود شواهد زیادی خود را به زحمت نمی‌ اندازند. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، با بی‌ خیالی گفت: "ایران می‌تواند در مدت زمان بسیار کوتاهی سلاح هسته‌ ای تولید کند. شاید در عرض یک سال، یا شاید در عرض چند ماه."

در واقع، رئیس دولت رژیم اسرائیل و همدستانش از ترس از دست دادن قدرت و دستگیری قریب‌ الوقوع، به چنین اعمالی ترغیب می‌ شوند. باید گفت که نتانیاهو به چندین فساد متهم است. محاکمه پنج سال است که ادامه دارد، اما در 3 ژوئن، آنها وارد مرحله تعیین‌ کننده بازجویی متقابل شدند. نخست وزیر به همه سؤالات با عبارت "یادم نمی‌آید" پاسخ می‌ دهد، اما حلقه اطراف او به تدریج تنگ‌ تر می‌شود.

این امر، از جمله موارد دیگر، با اعترافات رونن بار، رئیس سابق سرویس ضد اطلاعات شین بت، روشن می‌ شود. وی گفت که مقامات اسرائیل از حمله برنامه‌ ریزی شده شبه‌ نظامیان حماس در 7 اکتبر 2023 مطلع بودند، اما هیچ تلاشی برای جلوگیری از آن عملیات انجام ندادند. علاوه بر این، سال‌هاست که مقامات اسرائیلی در تقویت حماس نقش داشته‌ اند و این جنبش را رقیبی برای سازمان فلسطینی الفتح، در کرانه باختری رود اردن و به عنوان یک عامل تحریک تبلیغات ضد فلسطینی می‌ دانند.

نتانیاهو به سرعت شاهد خطرناک را اخراج کرد و او را با یک چهره وفا دار به خود جایگزین کرد، اما دیوان عالی کشور این تغییر و تحولات را غیرقانونی خواند. به طور کلی، کابینه فعلی چندین سال است که تلاش می‌ کند قوه قضائیه را کنترل کند. این امر علاوه بر تضمین مصونیت خود، باید پاکسازی عرصه سیاسی را نیز تضمین کند. بنابراین، اردوگاه راستگرا در تلاش است تا احزاب چپگرا و عرب را به بهانه "حمایت از تروریسم" ممنوع کند.

احساسات عمومی نیز به نفع نتانیاهو و همدستانش نیست. یک نظرسنجی منتشر شده در روز 5 ژوئن نشان داد که حزب حاکم لیکود، در صورت برگزاری انتخابات با 22 کرسی در جایگاه دوم قرار خواهد گرفت و همه احزاب ائتلاف حاکم 61 کرسی مورد نیاز برای تشکیل کابینه اکثریت را خواهند داشت. تقریباً 60 درصد از شهروندان طرفدار انتخابات زودهنگام هستند و حتی تعداد بیشتری طرفدار تحقیق در باره نادیده گرفتن دولت فعلی در حملات 7 اکتبر هستند.

همانطور که در باره حملات به نوار غزه و لبنان اتفاق افتاد، حمله نظامی علیه ایران موقتاً تهدید را دفع کرد.  یائیر لاپید و یائیر گولان، رهبران اپوزیسیون که خواستار استعفای نتانیاهو بودند، از تجاوز نظامی به ایران حمایت کردند. نخست وزیر با پیروی از رهبران جنایتکار، آنها را در خون ریزی شریک کرد.
هرچه درگیری بزرگتر باشد، برای مقامات اسرائیلی سود آورتر است. آنها با وارد کردن ضربات مخرب و اغلب بی‌ معنی از نظر نظامی، به وضوح تهران را به تلافی تحریک کردند. اسرائیل مسیر ترور آشکار را انتخاب کرد. در روزهای اول حملات، صدها غیرنظامی کشته شدند و سیستم‌های پشتیبانی از مردم در شهرهای بزرگ آسیب دید. اما دولت نتانیاهو، دشمن را دست کم گرفت. نخست وزیر روز 13 ژوئن با افتخار گفت: "رژیم ایران هرگز تا این حد ضعیف نبوده است." اما اقدامات تلافی‌ جویانه جمهوری اسلامی توهم وی را آشکار کرد. بواقع، برخلاف اسرائیل، تهران کاملاً از قوانین جنگ پیروی می‌ کند. اهداف حملات متقابل، پایگاه‌های نظامی، تأسیسات مجتمع نظامی- صنعتی و مقر سازمان‌های امنیتی بودند. ایران با وارد کردن خسارات عظیم به زیرساخت‌های نظامی اسرائیل، تلفات غیرنظامیان را به حداقل رساند.
موضع ایالات متحده نیز به همین ترتیب بد بینانه است.

مذاکراتی که در ماه آوریل آغاز شد، تنها پوششی برای آمادگی مداخله‌ نظامی بود. واشنگتن با رد مصالحه‌ های معقول، از ایران خواست که توسعه هسته‌ ای غیرنظامی را به طور کامل متوقف و برنامه موشکی خود را محدود کند، همینطور امتیازات دیگری را که معادل تسلیم شدن است، بدهد. برنامه‌ ای که توسط کارولین لویت، سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید، بیان شد. او گفت: "فقط دو گزینه وجود دارد. یا تهران با تمام خواسته‌ها موافقت کند، یا به دردسر خواهد افتاد."

تلاش‌های دولت ترامپ برای وانمود کردن عدم دخالت در جنایات جنگی اسرائیل نیز به سرعت عیان شد. اندکی قبل از حمله، ایالات متحده مخفیانه سیصد موشک هدایت‌ شونده هوا به زمین "هلفایر" را به متحد خود ارسال کرد. تصمیم ارسال تجهیزات، شامل تحویل مداوم سلاح به ارزش بیش از 7 میلیارد دلار که پس از بازگشت ترامپ تصویب شد، نمی‌شود. در آستانه حملات نظامی، تخلیه پرسنل دیپلماتیک آمریکایی از عراق، کویت و بحرین آغاز شد.

خود افشاگری رئیس جمهور نیز دیری نپایید. ترامپ اعتراف کرد: "من همواره تاریخ حمله را می‌دانستم، من در جریان همه چیز هستم. اسرائیلی‌ها از بهترین سلاح‌های جهان، یعنی سلاح‌های آمریکایی، استفاده می‌کنند." او تمام تقصیرها را گردن ایران انداخت که ظاهراً "فرصت توافق را از دست داد." مستاجر کاخ سفید افزود: "من به ایران 60 روز فرصت دادم، آنها گفتند نه. از آن روز 61 روز گذشته است."برداشتن نهایی ماسک‌ از صورت ترامپ در روز چهارم بمباران اتفاق افتاد. ترامپ در صفحات رسانه‌های اجتماعی خود خواستار "تسلیم بی‌قید و شرط" ایران شد."

در عین حال، واشنگتن به خوبی از نادرستی ادعاهای مربوط به توسعه سلاح‌های هسته‌ ای توسط تهران آگاه است. تولسی گابارد، مدیر اطلاعات ملی ایالات متحده، در ماه مارس گزارش داد که طبق گزارش آژانس، ایران در حال ساخت کلاهک هسته‌ ای نیست. در سال 2005، نمایندگان تهران در جلسه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بیانیه‌ ای مشابه صادر کردند. از آن زمان، ایران قاطعانه به موضع خود پایبند بوده است. در همین حال، خود آژانس انرژی اتمی نیز در تشدید تنش‌ها نقش داشته است. روز 12 ژوئن، شورای حکام، تهران را به خود داری از "همکاری کامل و سریع" متهم کرد. این آژانس تا به حال هیچ سوالی از اسرائیل که دهه‌هاست بدون هیچ کنترلی در حال اجرای یک برنامه هسته‌ ای نظامی است، نداشته است.
در هر صورت، ایران از نظر امپریالیسم آمریکا مقصر است، زیرا مسیر سیاسی مستقل را دنبال می‌ کند. هر چیز دیگری فقط بهانه‌ ای بیش نیست. بسیاری از نمایندگان کنگره آمریکا تصاویری از پرچم اسرائیل و عبارت "برای اسرائیل دعا کنید!" را در صفحات رسانه‌ های اجتماعی خود منتشر کردند. مایک جانسون، رئیس جمهوری‌ خواه مجلس نمایندگان ایالات متحده، نوشت: "اسرائیل حق دارد تا از خود دفاع کند." در میان دموکرات‌ ها نیز مدافعان زیادی از متجاوز وجود داشت. به عنوان مثال، سناتور جان فترمن، خوشحالی خود را از قتل حسین سلامی، فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، پنهان نمی‌ کند. او با تمسخر گفت: "متشکرم، نفر بعدی!". در عین حال، بر اساس نظرسنجی‌ها، تنها 16 درصد از آمریکایی‌ها از جنگ علیه ایران حمایت می‌ کنند.

در این رابطه سران کشورهای اروپایی موضع شرم‌ آوری را اتخاذ کردند. به گفته رهبران فرانسه، بریتانیا و آلمان، اسرائیل "از حق خود برای دفاع از امنیت خود استفاده می‌ کند." امانوئل مکرون پس از تماس با مسعود پزشکیان، همتای ایرانی خود، از او خواست تا "به میز مذاکره بازگردد و به توافق برسد". یوهان وادفول، وزیر امور خارجه آلمان، می‌گوید: "برنامه هسته‌ ای ایران نه تنها اسرائیل، بلکه ثبات کل منطقه را نیز تهدید می‌کند."

هنگام آماده‌ سازی حمله، اسرائیل و ایالات متحده واکنش کشورهای خاورمیانه را نیز از قبل محاسبه کردند. رهبران این کشورها رسماً حملات علیه ایران را محکوم کردند. رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، اسرائیل را بزرگترین تهدید برای ثبات و امنیت منطقه خواند و خواستار توقف آن شد. در همان زمان، طبق گزارش رسانه‌ها، در جریان حملات به ایران، نیروی هوایی اسرائیل از داده‌های ایستگاه راداری ناتو در "کورجیک" استفاده کرد. این ایستگاه در استان مالاتیا، در شرق ترکیه واقع شده است.
اردوغان همچنین از احمد الشرع، رئیس جمهور خود خوانده سوریه، که عملاً دست نشانده اوست، خواست تا از طرفین درگیری فاصله بگیرد. دمشق و آنکارا هر دو از اشغال بخشی از خاک سوریه توسط نیروهای اسرائیلی چشم‌ پوشی می‌کنند. مذاکرات با تل‌آویو برای عادی‌ سازی روابط در حال انجام است. علاوه بر این، همانطور که مشخص شد، مقامات سوریه به اسرائیل اجازه دادند از حریم هوایی خود برای رهگیری موشک‌ها و پهپادهای ایرانی استفاده کند.

پادشاهی‌های عرب نیز به همان صورت حیله‌ گرانه رفتار می‌ کنند. با وجود محکوم کردن شفاهی حملات اسرائیل، آنها هیچ گام مشخصی بر نداشته‌ اند. هیچ یک از کشورهایی که با اسرائیل روابط دیپلماتیک دارند  حتی تهدید به قطع روابط نکرده‌ اند. گروه 50 هزار نفری نیروهای آمریکایی که در پایگاه‌هایی درعربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، بحرین، کویت، اردن و عراق مستقر هستند نیز احساس اطمینان می‌ کنند. طبق برخی داده‌ها، همین مقامات سعودی از آماده‌ سازی حملات نظامی و افزایش شدید صادرات نفت در دو ماه گذشته به امید تصرف بازارهای اشغال شده توسط مواد خام ایران مطلع بوده‌ اند. با این حال، رفتار تعدادی از شرکای تهران در بریکس و سازمان همکاری شانگهای نیز به همان اندازه مبهم بوده است. برخی از آن‌ها که ظاهراً مایل به خراب کردن پل‌ها در روابط با غرب نبودند، به سرعت از همکاری نزدیک نظامی و سیاسی با ایران دست کشیدند. احتمال تشکیل یک اتحاد گسترده ضد امپریالیستی هرگز از قلمرو خیال‌ پردازی و شعارهای روزنامه‌ ای فرا تر نرفته است.

در چنین شرایطی، تمام امیدها در پایداری ایران و رشد مقاومت در کشورهای متجاوز نهفته است. مقامات اسرائیلی از ترس این خیزش ها، سرکوب داخلی را افزایش داده‌ اند. روز 15 ژوئن، آنها یک راهپیمایی ضد جنگ در تل آویو را که توسط حزب کمونیست اسرائیل و ائتلاف چپگرای حداش، سازماندهی شده بود، پراکنده و به هم زدند و نوآ لوی، معاون رهبر این ائتلاف و تعدادی از فعالان را دستگیر کردند.
نیروهای راستگرا در تلاش هستند تا برخی از نمایندگان مجلس را از اختیاراتشان محروم کنند. در پایان ماه مه، ایمن عوده، رئیس حداش، از تریبون پارلمان سخنرانی پرشوری ایراد کرد. "می‌ بینم که چقدر ضعیف هستید. پس از یک سال و نیم جنگ که در آن 19  هزار کودک را کشتید، تا به حال حتی یک پیروزی سیاسی هم به دست نیاورده‌ اید." او به مقامات گفت: " به همین دلیل است که دیوانه می‌ شوید." مقامات بدون اینکه اجازه دهند نماینده مجلس سخنرانی خود را تمام کند، او را به زور از محل پارلمان بیرون کردند. پس از آنکه عوده در تجمعی در حیفا نسل‌ کشی را افشا کرد و اعلام کرد که "غزه پیروز خواهد شد"، روند استیضاح علیه او آغاز شد. از 90 امضای مورد نیاز، 70 امضا جمع‌ آوری شده است.
تعدادی از "دو آتشه ها" خواستار چیزی بیش از سلب نمایندگی این سیاستمدار هستند. زویکا فوگل، نماینده مجلس از حزب راست افراطی اوتزما یهودیت، خواستار سلب تابعیت عوده و اعزام او به نوار غزه است. این هیستری توسط ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی، که خواستار سلب مصونیت پارلمانی از همه مظنونان به "تحریک و حمایت از تروریسم" شد، حمایت گردید. ممنوعیت فیلمبرداری و انتشار ویرانی‌های ناشی از حملات متقابل ایران تحت تهدید و دستگیری نشانه‌ ای از همین موارد است. لاف و گزاف روزهای اول جای خود را به ترس و عدم اطمینان می‌ دهد.

https://gazeta-pravda.ru/issue/64-31701-2023-iyunya-2025-goda/avantyura-obrechyennaya-na-proval

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده