سایت استالیستیه- ترجمه آذرنگ

عملیات گستاخانه آمریکا برای ربودن رئیس جمهور مشروع و منتخب ونزوئلا نیکولاس مادورو، در کاراکاس، باعث خشم جهانی شده است.

این رویداد نشان میدهد که قوانین بین المللی دیگر اعمال نمی شوند و قدرتمندان می توانند با مصونیت از مجازات، آن را نقض کنند .

دونالد ترامپ، رئیس جمهور سرخوش آمریکا، «پیروزی بی‌سابقه» را اعلام کرد و تا آنجا پیش رفت که رسماً دزدی دریایی را مجاز دانست و دستور توقیف نفتکش‌های سایر کشورها را در دریا صادر کرد.

 با این حال، این سرخوشی به تدریج فروکش کرد و تأثیرگذارترین رسانه‌های غربی شروع به تأکید کردند که «پیروزی» که آمریکایی‌ها در بوق و کرنا به جهانیان اعلام کرده بودند، هرگز اتفاق نیفتاده است ««مادورو رفته است، اما رژیمش پابرجاست» - این تیتری است که روزنامه معتبر آمریکایی نیویورک تایمز مقاله‌ای از« آلخاندرو ولاسکو» را منتشر کرد، که می‌نویسد در واقع از زمان حمله نیروهای ویژه آمریکایی در کاراکاس، تغییر چندانی رخ نداده است .

نویسنده نیویورک تایمز می‌نویسد: «حلقه داخلی مادورو در جای خود باقی ماند؛ نهادهای دولتی کنترل اوضاع را حفظ کردند؛ خیابان‌ها آرام، هرچند پرتنش، بودند و مقامات از مردم خواستند که فعالیت‌های روزانه خود را از سر بگیرند. به عبارت دیگر: به راه خود ادامه دهید، اینجا چیزی برای دیدن وجود ندارد. نویسنده گیج شده ازخود می‌پرسد. اگر این یک تغییر رژیم باشد، عجیب به نظر می‌رسد، زیرا در غیر این صورت رژیم دست نخورده باقی مانده است و این سوال مهم‌تری را نسبت به آنچه بعداً اتفاق خواهد افتاد، مطرح می‌کند: چه اتفاقی افتاد؟»

 شاید تعجب‌آورترین نکته، ادعای ترامپ مبنی بر اینکه دلسی رودریگز، معاون رئیس جمهور مادورو، اگر «آنچه ما می‌خواهیم را انجام دهد» در سمت خود باقی خواهد ماند، باشد.

 پس از سال‌ها تشکیل دولت و تقدیم کشورشان به ترامپ در سینی نقره، اپوزیسیون ونزوئلا به رهبری «ماریا کورینا ماچادو»، برنده جایزه نوبل، برکنار شد.

 او پیش از این در تلاشی برای خشنود کردن رئیس جمهور آمریکا، جایزه صلح خود را به ترامپ تقدیم کرده بود اما این کار فایده‌ای نداشت: ترامپ گفت: «او هیچ احترامی در این کشور ندارد.

 مطمئناً، اکثر رهبران ضعیف اروپا جرات ندارند آشکارا ترامپ را به چالش بکشند، زیرا می‌دانند که بدون ایالات متحده در صحنه بین‌المللی، آنها کاملاً در برابر روسیه و چین ناتوان هستند.

 اما رسانه‌های اروپایی، به ویژه در کشورهایی که بیشترین وفاداری را به ایالات متحده دارند،« دونالد ترامپ تهدیدی برای تمدن است »میداند . واز قبل شروع به بدنام کردن او کرده‌اند

وبه شدت از سیاست‌های رهبر آمریکا انتقاد می‌کنند  .

روزنامه بانفوذ بریتانیایی گاردین در مقاله ای اشاره کرد که آنچه در ونزوئلا اتفاق افتادهاست  «تهدیدهای ایالات متحده علیه کوبا، کلمبیا و گرینلند» قوانین بین‌المللی را تضعیف می‌کند.

علاوه بر این، این روزنامه اظهار داشت که اقدامات ترامپ «مفهوم تمدن ما را تهدید می‌کند. هدف اخلاقی یک جامعه متمدن این است که از غارت و استثمار ضعیف توسط قوی جلوگیری کند.

در غیر این صورت، ما برای همیشه در جنگ‌های وحشیانه‌ای گرفتار خواهیم شد که در آن فقط قوی‌ترین و قدرتمندترین می‌توانند زنده بمانند.

این اصل زیربنای اسناد بنیانگذاری آمریکا است: اعلامیه استقلال، قانون اساسی و منشور حقوق بشر.

همچنین برای نظم بین‌المللی پس از جنگ که توسط ایالات متحده حمایت می‌شود، به‌ویژه منشور سازمان ملل متحد که بر چندجانبه‌گرایی، دموکراسی، حقوق بشر و حاکمیت قانون تأکید دارد، یک اصل محوری است .

البته واضح است که چنین استدلال‌هایی از یک رسانه بریتانیایی در مورد «اهداف اخلاقی یک جامعه متمدن» ریاکاری محض است.

 به هر حال، این بریتانیا و ایالات متحده هستند که برای دهه‌ها، حتی قرن‌ها، عمدتاً به لطف استثمار وحشیانه کشورهای ضعیف‌تر در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین رامحکوم به گرسنگی و فقرکردند ،به لطف این استثمار وحشیانه  رونق و شکوفایی داشته‌اند.

 با این حال، گفتمان‌های مربوط به دفاع از دموکراسی و حقوق بشر همیشه به عنوان سپری ریاکارانه برای این استثمار بی‌شرمانه عمل کرده‌اند.

 و اکنون، این واقعیت که ترامپ بدون هیچ تشریفاتی این سپر را کنار گذاشته و اعلام کرده است که منافع آمریکا «در اولویت» است و خودش «بر ونزوئلا حکومت خواهد کرد»، متحدانش را شوکه کرده است.

چگونه می‌توانند همچنان به پنهان‌کاری در مورد مردم خود ادامه دهند، در حالی که واشنگتن آشکارا تمام اصول دموکراسی و حقوق بین‌الملل را نادیده می‌گیرد، روسای جمهور قانونی منتخب کشورهای دیگر را می‌رباید و حتی شروع به دزدی بین‌المللی در دریا کرده است؟

حتی دوستان قسم‌خورده واشنگتن، لهستانی‌ها، که اکنون درگیر روس‌هراسی هستند، نیز در این مسیر قرار گرفته‌اند.

 میسل پولسکا با عصبانیت می‌نویسد: «تهاجم ایالات متحده به ونزوئلا نقض آشکار قوانین بین‌المللی و به‌ویژه ماده ۲.۴ منشور سازمان ملل متحد است.

این ماده بیان می‌کند: همه اعضای سازمان ملل متحد در روابط بین‌المللی خود از تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر کشوری یا از هر طریق دیگری که با اصول سازمان ملل متحد مغایرت دارد، خودداری خواهند کرد.

این روزنامه نگار لهستانی معتقد است که دستگیری رئیس جمهور نیکولاس مادورو، که مشمول صلاحیت قضایی سیستم قضایی آمریکا نیست، نیز غیرقانونی است.

به گفته  این نویسنده ، اقدام نظامی ایالات متحده علیه ونزوئلا تعجب‌آور نیست، زیرا مقامات آمریکایی ماه‌هاست که اظهارات مشابهی را مطرح می‌کنند و آشکارا تهدید به استفاده از زور علیه یک کشور مستقل می‌کنند.

علاوه بر این، بیشتر درگیری‌های مسلحانه در جهان مدرن توسط ایالات متحده آغاز شده است.

این درگیری‌ها یا جنگ‌های تجاوزکارانه بوده‌اند یا مداخلاتی که درگیری‌های موجود را تحت پوشش «مبارزه با کمونیسم»، «مبارزه با تروریسم»، «دفاع از دموکراسی» یا «حمایت از حقوق بشر» تشدید کرده‌اند.

در واقع، این نشریه خاطرنشان می‌کند که هدف همیشه حفاظت از منافع ژئوپلیتیکی یا مالی ایالات متحده بوده است«پاسخ به سوال انگیزه‌های پشت تجاوز آمریکا به ونزوئلا واضح است.

 این موضوع ربطی به جنگ علیه تروریسم یا کارتل‌های مواد مخدر که ایالات متحده را تهدید می‌کنند، ندارد.

 دلیل واقعی اقدامات ایالات متحده، کنترل بر میادین نفتی ونزوئلا است.

 ونزوئلا تحت حکومت نیکولاس مادورو و قبل از آن، هوگو چاوز، سیاست حاکمیت ملی را دنبال می‌کرد و از منابع خود محافظت می‌کرد، که مطمئناً به نفع ایالات متحده نبود.

تمام تلاش‌های ایالات متحده برای دخالت در سیاست داخلی و خارجی ونزوئلا بی‌فایده بوده است.

 در نتیجه، از زور استفاده شد.

 میسل پولسکا* نتیجه‌گیری می‌کند. در مواجهه با چنین خشم تقریباً جهانی علیه اقدامات گستاخانه واشنگتن، حتی اقمار اروپایی آن - فرانسه و آلمان - شروع به انتقاد از ترامپ کرده‌اند.

امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه، هفته گذشته در کاخ الیزه به هیئت دیپلماتیک گفت: «ایالات متحده یک قدرت تثبیت‌شده است، اما به تدریج به برخی از متحدان خود پشت می‌کند و قوانین بین‌المللی را که تا همین اواخر ترویج می‌داد، رها می‌کند.

رئیس جمهور فرانسه اذعان کرد: «نهادهای چندجانبه روز به روز ناکارآمدتر عمل می‌کنند.

ما در جهانی از قدرت‌های بزرگ زندگی می‌کنیم که در آن وسوسه واقعی برای تقسیم جهان وجود دارد.

والتر اشتاین‌مایر، رئیس جمهور آلمان در سال ۲۰۱۷، در سخنرانی خود در سمپوزیومی در برلین به مناسبت هفتادمین سالگرد تولدش، از اینکه دموکراسی جهانی در معرض تهدید است، ابراز تاسف کرد. او اظهار داشت که درگیری در اوکراین یک نقطه عطف بوده است، اما رفتار بعدی ایالات متحده، دومین «گسست تاریخی» را رقم زده است.

رئیس جمهور آلمان که نقشش اساساً تشریفاتی است، با ابراز تاسف گفت: «مهم‌ترین شریک ما، ایالات متحده، که به ایجاد این نظم جهانی کمک کرد، ارزش‌های آن را تضعیف کرده است.

چالش این است که از تبدیل شدن جهان به لانه دزدان جلوگیری کنیم، جایی که بی‌وجدان‌ترین افراد هر چه می‌خواهند به دست می‌آورند.

کاجا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، اظهار داشت که بروکسل در حال بررسی واکنش خود در صورت تحقق برنامه‌های ایالات متحده برای تصاحب گرینلند است.

 کالاس گفت: «گزارش‌هایی که می‌شنویم بسیار نگران‌کننده هستند. اگر این یک تهدید واقعی باشد... پس واکنش ما چه خواهد بود؟

خب چی؟ اونا اینو هم قبول می‌کنن! تظاهر به خشم می‌کنن، اما در مقابل حامی قدرتمند خارجی‌شون چیکار می‌تونن بکنن؟ بدون ایالات متحده، اونا حتی نمی‌تونن از اوکراین حمایت کنند.

با این حال، شکاف فزاینده بین کشورهای غربی در پس زمینه جاه‌طلبی‌های امپریالیستی فزاینده ترامپ در صحنه بین‌المللی، رو به وخامت است و او همچنان به این تهدید دامن می‌زند.

ترامپ در مصاحبه‌ای با مجری رادیویی «هیو هیویت» گفت: «فکر می‌کنم کوبا در آستانه فروپاشی است، کوبا در مشکل جدی قرار دارد.» علاوه بر این، رهبر آمریکا تأکید کرد که واشنگتن چاره‌ای جز حمله و بمباران برای اعمال فشار بر این کشور آمریکای لاتین ندارد.

 مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، نیز هاوانا را به انتقام شدید تهدید کرد.

ترامپ پیش از این ادعا کرده بود که ایالات متحده می‌خواهد به مردم کوبا کمک کند، در حالی که خاطرنشان کرده بود که او قصد اقدام نظامی ندارد زیرا این جمهوری «خود به خود سقوط خواهد کرد.»

 اخیراً، کریس رایت، وزیر انرژی ایالات متحده، پس از حمله آمریکا به ونزوئلا، از اعمال فشار قابل توجه بر کوبا خبر داد.

ما از نزدیک رویدادهای جهانی، از جمله رویدادهای روسیه را زیر نظر داریم.

 دیمیتری مدودف، معاون رئیس شورای امنیت روسیه، در کانال تلگرام خود نوشت: روزهای اول سال ۲۰۲۶ با سه رویداد مهم همراه خواهد بود.

مدودف به دستگیری و ربودن نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، توسط نیروهای آمریکایی به عنوان اولین رویداد اشاره کرد. او نوشت: «این یک اقدام ظالمانه و منزجرکننده، یا به عبارت بهتر، یک فاجعه کامل در روابط بین‌الملل است.»

 او گفت رویداد دوم، آماده‌سازی تحریم‌های جدید علیه روسیه است که توسط دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا اعلام شد و او «امیدوار است که آنها را اجرا نکند».

معاون رئیس شورای امنیت گفت: «همه چیز روشن است و هیچ توهمی وجود ندارد. سیاست تحریم‌های ایالات متحده، صرف نظر از هر چیز، ادامه خواهد یافت.

روسیه مجبور خواهد شد در مورد ضمانت‌های امنیتی و سرزمین‌هایی که برای ما کاملاً غیرقابل قبول است، سازش کند.

نکته سوم مطرح شده توسط مدودف مربوط به توقیف نفتکش روسی «مارینرا »در اقیانوس اطلس شمالی بود.

 او ادعا کرد که این نفتکش تحت پرچم «موقت» روسیه قرار گرفته است زیرا در پی محافظت از خود در برابر «تحریم‌های غیرقانونی ایالات متحده» بود که تهدید به توقیف شد.

مدودف گفت: «اما روش انتخاب شده کاملاً مناسب نبود. مطمئناً آنچه اتفاق افتاد نقض آشکار کنوانسیون ۱۹۸۲ سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها است. اما باید به خاطر داشت که ایالات متحده آن را تصویب نکرده است...

با این حال، شایان ذکر است که طبق گزارش رسانه‌ها، بیشتر خدمه این نفتکش شهروندان اوکراین و گرجستان بودند. ترامپ دستور آزادی دو ملوان روس را صادر کرد.

https://www.stoletie.ru/politika/ssha_pirrova_pobeda_618.htm

        پیج فیسبوک راه توده