دکتر هوشنگ تیزابی، نه چریک بود و نه خرابکار. اساسا با اقدامات چریکی و تروریستی مخالف بود و دارای مشی مبارزه سیاسی بود. نخستین مبارز سیاسی توده ای نسل پس از 28 مرداد بود که در نتیجه مطالعات وتحقیقات وسیع تاریخی و فلسفی خود به حقانیت سیاسی حزب توده ایران رسید. در نیمه دوم دهه 1340 که ضربات ناشی از کودتای 28 مرداد و ضربات سازمان ساواک ساخته معروف به تشکیلات تهران، هر نوع فعالیت توده ای را با تردید "ساواک زدگی" همراه کرده بود، تیزابی از زندان چند ساله شاه آزاد شده، دست همت به کمر زد و نشریه "بسوی حزب" را با وسائل ابتدائی پلی کپی منتشر کرد. دوران آزادی از زندان و کشته شدن او به طول نیانجامید. یک شب که از خانه خواهر خود باز می گشت، در یک کوچه بن بست در خیابان پل چوبی ( بین دروازه شمیران و خیابان گرگان) به محاصره ساواک که از انتشار "بسوی حزب" اطلاع یافته بود در آمد. قصد گریز داشت که با چند گلوله نقش زمین شد و بلافاصله به شکنجه گاه برده شد تا کسانی را معرفی کند که با او در انتشار بسوی حزب همکاری می کردند. دهان نگشود و خون ریزی ناشی از گلوله هائی که خورده بود نیز تاب شکنجه ها را نیآورد. پس از انقلاب پرونده او به همراه عکس پیکر تیرخورده و شکنجه شده او پیدا شد. رحمان هاتفی که دیرینه ترین دوست تیزابی بود، در حالیکه هنوز توده ای کامل نبوده و انتقاداتی به اتحاد شوروی داشت، ادامه انتشار بسوی حزب را آغاز کرد. این دوره از انتشار "بسوی حزب" دو شماره بیشتر ادامه نیافت و هاتفی که حالا به حقانیت سیاست و مشی حزب توده باور کامل پیدا کرده بود، نشریه "نوید" را جانشین "بسوی حزب" کرد. این عکس به همراه خبری که ضمیمه آن کرده بودند را پس از قتل تیزابی در زندان، ساواک در اختیار مطبوعات قرار داد تا منتشر شود که شد. حتی به دستور ساواک در صفحه اول دو روزنامه عصر ایران، یعنی اطلاعات و کیهان!

عکس مربوط به دوران اول دستگیری و زندان تیزابی بود، عکس دستگیری و قتل تیزابی همان است که پس از انقلاب در پرونده او یافت شد.

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetude

        پیج فیسبوک راه توده