ترجمه- کیوان خسروی

تل آویو تلاش می کند تا شرایط خود را به همه همسایگانش دیکته کند. نوار غزه به آتشفشانی شباهت دارد که تا حدودی از جوش و خروش تهدیدآمیزش کاسته شده است. اما تقریباً هر روز ابرهای شعله‌ور از آن فوران می‌کند و زمین از آتش موشک‌ها و توپخانه‌های رد و بدل شده بین اسرائیلی‌ها و شبه‌نظامیان حماس می‌لرزد. این صلحی است که در اینجا برقرار شده است، که تفاوت چندانی با جنگ اخیر ندارد. تل آویو از این وضعیت خوشحال است. بسیاری در جهان، از جمله سیاستمداران، ساده‌لوحانه معتقدند که صلح به غزه‌ی رنج‌دیده بازگشته و توجه به آن کاهش یافته است. تظاهرات در دفاع از فلسطینیان متوقف شده و اعتراضات علیه سیاست‌های اسرائیل فروکش کرده است. با این وجود، مردم به دلیل «جنگ خاموش» بین اسرائیل و شبه‌نظامیان، هر روز در اینجا جان خود را از دست می‌دهند. روزنامه بریتانیایی گاردین توجه را به این امر و موارد بسیار دیگری جلب کرده است: «توهم خطرناکی است مبنی بر اینکه زندگی در غزه به حالت عادی بازمی‌گردد» - اینگونه آگنس کالامارد، دبیرکل سازمان عفو بین‌الملل، از دوره پس از آتش‌بس توصیف کرده است. به گفته او، مقامات اسرائیلی شمار حملات خود را کاهش داده و اجازه ورود برخی کمک‌ها به غزه را داده‌اند، اما «جهان نباید فریب بخورد. نسل‌کشی اسرائیل هنوز تمام نشده است». این نشریه مشکلات سرسام‌آور فلسطینی‌ها را فهرست کرده است. مردم فاقد غذا و آب هستند، زیرا مقامات اسرائیلی اغلب از ورود کمک‌های بشردوستانه به نوار غزه جلوگیری می‌کنند. و وقتی غذا می‌رسد، به دلیل نبود برق، راهی برای گرم کردن آن وجود ندارد.

هزاران نفر، از جمله بسیاری از زنان، کودکان و سالمندان، عملاً در فضای باز زندگی می‌کنند. تنها سرپناه آنها چادرهای فرسوده‌ای است که زیر باران سرد و بادهای شدید قرار دارند. بسیاری از آنها فاقد رختخواب، پتو یا لباس گرم هستند. در نتیجه، بیماری‌های مختلفی در غزه شیوع پیدا می‌کند. زمستان نزدیک است و هیچ کس نمی‌داند چه کسی تا بهار زنده خواهد ماند. کسانی که سعی می‌کنند در ساختمان‌های ویران شده پناه بگیرند، خطر مرگ در زیر آوار را به جان می‌خرند. حتی یک بیمارستان در غزه فعالیت خود را از سر نگرفته است و بسیاری از آنها ویران شده‌اند، بدون دارو یا تجهیزات پزشکی و عملاً بدون پرسنل. فقط می‌توان با وحشت تصور کرد که فلسطینی‌ها چگونه بدون بهداشت مناسب با نیازهای اولیه خود کنار می‌آیند. حتی بدون مشاوره تخصصی، آشکار است که نوار غزه در معرض تهدید مداوم بیماری‌های همه‌گیر است. . ..پس از آتش‌بس در غزه، اسرائیل نیروهای خود را در ۵۳ درصد از خاک این منطقه محصور مستقر کرد. این امر به آن اجازه داد تا برخی از نیروها را در سایر نقاط بحرانی مستقر کند و به مشکلات خود در آنجا، به ویژه در کرانه باختری، رسیدگی کند. حملات شهرک‌نشینان مسلح یهودی به روستاهای فلسطینی در اینجا به طور قابل توجهی بیشتر شده است. آنها خانه‌ها و ماشین‌ها را آتش می‌زنند و روستاییان را کتک می‌زنند. البته، این اوباشگری نیست، بلکه توسعه‌طلبی است - تلاشی برای مجبور کردن فلسطینی‌ها به ترک این مناطق و سکونت خودشان در اینجا است.  چندی پیش، در پاسخ به موجی از به رسمیت شناختن فلسطین توسط بسیاری از  کشورها، اسرائیل تلاش کرد بخشی از کرانه باختری را ضمیمه خود کند و کنست   قطعنامه‌ای در حمایت از این تصمیم صادر کرد. با این حال، این امر خشم گسترده‌ای را برانگیخت. علاوه بر این، اگر این تصرف صورت می‌گرفت، توسط سازمان ملل غیرقانونی تلقی می‌شد و قوانین بین‌المللی را نقض می‌کرد.

تل آویو وانمود کرد که از برنامه‌های خود دست کشیده است. در واقع، آنها به سادگی تاکتیک‌های خود را تغییر دادند و به «الحاق خزنده» متوسل شدند و ترس را در سراسر کرانه باختری گسترش دادند.   کشاورزان فلسطینی هنگام برداشت محصول، دائماً مضطرب هستند و مدام به اطراف نگاه می‌کنند. هر لحظه ممکن است چهره‌های ترسناکی در نزدیکی آنها ظاهر شوند که ظاهر ترسناک آنها نشانه‌ای از مشکل است. روستاییان نمی‌توانند روی حفاظت ارتش و پلیس حساب کنند - آنها ممکن است پس از سرقت شهرک‌نشینان اسرائیلی از راه برسند.  مقامات دولت یهود با افزایش تعداد مجوزهای صادر شده برای شهرک‌نشینان جهت حمل سلاح، در لفافه «الحاق خزنده» را تشویق می‌کنند. در حال حاضر، بیش از ۲۳۰ هزار نفر از ۸۰۰ هزار نفری که در کرانه باختری زندگی می‌کنند، این حق را دارند. یک ارتش بالفعل تشکیل شده است که آماده است «حفظ نظم» در منطقه را بر عهده بگیرد.  اسرائیل با گستاخی همیشگی خود در سوریه عمل می‌کند. پس از تغییر قدرت در آن کشور، ارتش اسرائیل نیروهای خود را به بهانه حفاظت از شهروندان و جوامع دوست خود در ارتفاعات جولان مستقر کرد. کنترل بر رشته کوه هرمون برقرار شد، جایی که نیروهای اسرائیلی از آنجا مناطقی را که خطرناک می‌دانند، گلوله‌باران می‌کنند. ایالات متحده آمریکا قصد داشت سوریه را به توافق‌نامه‌های ابراهیم بپیوندد و دمشق مشتاق بود تا این نقطه‌ی بحرانی را از بین ببرد. برای رسیدن به این هدف، تل‌آویو نیاز داشت نیروهای خود را از سرزمین‌های اشغالی خارج کند.

با این وجود، اسرائیل به روشنی اعلام می‌کند که قصد مصالحه ندارد. این امر به ویژه با بازدید گستاخانه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، از مناطق جنوبی جمهوری عربی که تحت کنترل ارتش اسرائیل است، نشان داده شد. این اتفاق تنها چند روز پس از آن رخ داد که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، از احمد الشرع، رهبر سوریه، استقبال کرد و چشم‌انداز کاهش تنش‌ها پدیدار شد. اما این یک توهم بود. اسرائیل اخیراً با انجام یک عملیات نظامی مرگبار در جنوب سوریه، این موضوع را تأیید کرد. این امر واکنش عصبی کاخ سفید را برانگیخت. به گزارش تایمز اسرائیل، ترامپ متحد سرکش خود را سرزنش نکرد، بلکه خواستار آن شد که «اسرائیل گفتگوی قوی و صادقانه‌ای را با سوریه حفظ کند و هیچ چیز مانع تبدیل شدن آن کشور به یک کشور شکوفا نشود». رئیس جمهور آمریکا گفتگوی مفصل‌تری با نتانیاهو در واشنگتن، جایی که او را دعوت کرده است، خواهد داشت. با این حال، این به نظر می‌رسد که یک معلم سخت‌گیر، دانش‌آموز تنبلی را پای تخته سیاه احضار می‌کند. اسرائیل همچنین نگران لبنان است، جایی که حزب‌الله، که در نبرد با نیروهای دفاعی اسرائیل آسیب دیده، در حال قدرت گرفتن است. حملاتی علیه مواضع آن انجام می‌شود، اما گزارش‌های نظامی همچنان از تلفات غیرنظامیان خبر می‌دهند. ارتش لبنان در تلاش برای خلع سلاح گروه شورشی شیعه است، اما با مقاومت روبرو می‌شود. رهبران حزب‌الله اقدامات خود را با اشاره به نگرانی‌شان برای لبنان توجیه می‌کنند. آنها ادعا می‌کنند که بدون آنها، جنوب کشور آسیب‌پذیر خواهد بود، زیرا ساختارهای دولتی قادر به محافظت از آن در برابر اقدامات اسرائیل نیستند. اما البته نکته در این نیست، بلکه در آن است که یک حزب‌الله خلع سلاح شده نفوذ خود را در لبنان از دست می‌دهد و برای ایران که آن را تأمین مالی می‌کند، بی‌فایده خواهد شد. اما اسرائیل فقط می‌تواند رویای چنین چیزی را در سر بپروراند.

وضعیت در لبنان بسیار شبیه به غزه است، جایی که حماس به دنبال هر راهی برای حفظ آبرو است. و در این مورد، نیروهای مسلح رادیکال‌ها همچنان استدلال اصلی آنها هستند. در مورد رهبری لبنان، آنها به شدت در تلاش برای یافتن راهی برای خروج از این وضعیت هستند. نواف سلام، نخست وزیر، اظهار داشت که کشورش آماده همکاری با اسرائیل است و برای پیشبرد مذاکرات از آمریکا کمک خواهد گرفت. اما چنانچه در این موارد تل‌آویو هیچ تمایلی به مصالحه نشان ندهد و از تخلیه چندین تپه در امتداد مرز جنوبی لبنان خودداری ‌کند، چگونه می‌توان آنها را انجام داد؟ به گفته نواف سلام، آنها هیچ ارزش استراتژیکی ندارند و به عنوان "ابزاری برای فشار بر لبنانی‌ها" عمل می‌کنند. گدشته از این، اسرائیل خلاف این مسئله را اصرار دارد. از اینجا، ارتش اسرائیل تحرکات رزمندگان حزب‌الله را زیر نظر دارد. آنطور که نیویورک تایمز در مقاله‌ «اسرائیل امپریالیستی در خاورمیانه جدید» می‌نویسد، «اوضاع در لبنان نمونه‌ای قانع‌کننده به آنکه چگونه خاورمیانه تغییر کرده است، جایی که نفوذ اسرائیل عملاً در همه جا است». با این وجود، این امر تأثیر مخربی بر این منطقه که از قبل هم مشکل ساز بوده، دارد.

https://www.fondsk.ru/news/2025/12/04/blizhniy-vostok-imperskiy-izrail-bez-dela-ne-sidit.html

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده