ترجمه- کیوان خسروی

نیویورک تایمز مقاله‌ای منتشر کرد که در آن شرح داده شده است که چگونه اریک شلزینگر، افسر سابق سازمان سیا، از طریق استارت‌آپ‌های نظامی در حال نفوذ به بخش دفاعی اروپا است. شلزینگر یک مهندس آموزش‌دیده در دانشگاه استنفورد است که بیش از پنج سال در سازمان سیا خدمت کرده، سپس به دانشکده بازرگانی هاروارد رفته و در شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر یا سرمایه گذاری کارآفرینی"این-کیو-تل"، وابسته به سازمان سیا، مشغول به کار شده است. او اکنون در حال بازدید از اتحادیه اروپا است و با طراحان پهپادها، سازندگان نرم‌افزارهای برنامه‌ریزی نظامی و مشاوران ناتو دیدار می کند. پی بردن به این که شلزینگر به طور ویژه برای کار در بخش دفاعی آموزش دیده و از خدمت در سیا استعفا نداده، دشوار نیست. پس از وقوع درگیری نظامی در اوکراین، شلزینگر، همانطور که نیویورک تایمز می‌نویسد، شبکه سرمایه‌گذاران دفاعی اروپا را تأسیس کرد که اکنون شامل حدود ۱۲۵ سرمایه‌گذار، کارفرما و سیاستمدار است و در سال ۲۰۲۴ شرکت" ۲۰۱ ونچرز" را تأسیس کرد. در این بین، شلزینگر حتی یک سنت از پول مالیات‌دهندگان آمریکایی را صرف این ساختارها نکرده است، زیرا تمام شرکت‌هایی که او ایجاد کرده توسط «صندوق نوآوری ناتو، با بودجه ۱ میلیارد یورو که با بودجه ۲۴ عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، اما نه ایالات متحده آمریکا، ایجاد شده است»، تأمین مالی می‌شوند. شرکت  " ۲۰۱ ونچرز" مبلغ 22 میلیون دلار از متحدان اروپایی ایالات متحده آمریکا دریافت کرده و تا به امروز در پنج استارتاپ سرمایه‌گذاری کرده است.

- استارتاپ بریتانیایی "ایزمبارد"، ابزارهای ماشینی با دقت بالا را برای صنایع هوافضا و دریایی طراحی می‌کند.

- استارتاپ سوئدی "پولار میست تکنولوژیز" در زمینه سیستم های ناوبری که می توانند بدون سامانه موقعیت‌یاب جهانی ( جی پی اس) کار کنند، تخصص دارد. همچنین پهپادهای دریایی تولید می‌کند.

- استارت آپ آمریکایی "آندرینا ام" سیستم های نظارت و رصد زیر آب و سیستم حفاظت از گروه پهپادها را طراحی و می سازد که می تواند عملیات نیروی دریایی در سراسر جهان را زیر نظر داشته باشد.

- استارتاپ یونانی "دیلیان" سیستم‌های نظارتی خودکار را با هوش مصنوعی توسعه می‌دهد. «برج‌های نظارتی ثابتی تولید می‌کند که برای محافظت از خطوط ساحلی، مرزها و زیرساخت‌های حیاتی و مهم طراحی شده‌اند.»

- تخصص استارتاپ آلمانی هایپرسونیکا محرمانه است. فقط مشخص است که این شرکت در زمینه فناوری‌های فضایی فعالیت می‌کند.

سال گذشته، شلزینگر از ۱۵ کشور بازدید کرد. در سفر اخیر به قطب شمال، او از یک اسنوموبیل برای جستجوی مکان‌های ممکن برای آزمایش منابع انرژی جدید استفاده کرد. در سوئیس، او از قدرتمندترین شتاب‌دهنده ذرات در جهان بازدید کرد. «مشخص نیست کدام بخش از هزینه‌های جدید به استارتاپ‌ها اختصاص خواهند یافت. موشک‌ها، مهمات و جت‌های جنگنده احتمالاً در اولویت بالاتری نسبت به فناوری شرکت‌های کوچک و اطلاعات و داده های تایید نشده، قرار خواهند گرفت.» آقای شلزینگر گفت که سنجش موفقیت ها سال ها طول خواهد کشید، اما او برآورد می کند که صندوق ۲۲ میلیون دلاری خود را طی دو سال آینده خرج کند و از همین حالا به فکر جمع‌آوری سرمایه بیشتر افتاده است. نیویورک تایمز می‌نویسد: «در طول چند ماه گذشته، او با پیشنهادهای زیادی از سوی کارفرمایان اروپایی که ناگهان به تولید فناوری نظامی علاقه‌مند شده‌اند، مواجه شده است». علاقه ناگهانی و غیر منتظره به همکاری با افسر اطلاعاتی آمریکایی پس از آن در میان کارفرمایان اروپایی ایجاد شد که شلزینگر، "ایلین تانگال" که پیشتر بر دفتر لندن شرکت "این-کیو- تل" نظارت داشت؛ دیوید اولویچ، شریک کلی در شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر سیلیکون ولی، آندرسن هوروویتز، و سباستین مالابی، نویسنده اسپانیایی (احتمالاً برای روابط جامعه تجاری) را به تیم خود آورد. سفر به لندن، جایی که، آنطور که نیویورک تایمز می‌نویسد، او «با یک افسر ارشد اطلاعاتی بریتانیا ملاقات کرد» نیز نقش مهمی ایفا کرد.  کارشناسان اندیشکده بروگل مستقر در بروکسل، اروپایی‌ها را به سمت همکاری نزدیک‌تر با سرمایه‌گذاران آمریکایی سوق می‌دهند. چنین راهی برای برون رفت از چندپارگی دفاعی که در طول چندین دهه ایجاد شده است توسط تحلیلگران بروگل پیشنهاد شده است. «برای افزایش تولیدات نظامی، اروپا باید شرکت‌های دفاعی خود را گسترش داده و شرکت‌های جدیدی ایجاد کند. در این بخش، نشان می‌دهیم که شرکت‌های دفاعی اروپایی از شرکت‌های پیشرو در ایالات متحده آمریکا، روسیه و چین کوچک‌تر هستند. تنها یک شرکت اروپایی بنام " بی‌ای‌ئی سیستمز"، در سال 2022 به جمع 10 شرکت برتر دفاعی جهان راه یافت. اوضاع در اتحادیه اروپا باز نگران‌کننده‌تر است: تنها سه شرکت در بین بیست شرکت برتر قرار گرفته‌اند. برای رقابت در بازار جهانی، اروپا به مقیاس‌پذیری نیاز دارد.» نویسندگان گزارش «استراتژی صنعتی دفاعی اروپا در جهانی خصمانه» خوان مجینو-لوپز و گونترام ولف هستند.

نویسندگان این گزارش اشاره می‌کنند که علیرغم اینکه اتحادیه اروپا تعیین‌کننده استانداردهای جهانی در بخش‌های غیرنظامی است، اما هیچ نقشی در استانداردهای دفاعی ندارد. در نتیجه، تولید سلاح و تجهیزات نظامی «از هم گسیخته و گران‌تر از حد لازم است، و همکاری عملیاتی پایین است، که لجستیک را پیچیده کرده و به کارایی نظامی لطمه می زند». کشورهای اتحادیه اروپا 10 نوع مختلف هویتزر در اختیار اوکراین قرار داده‌اند و در حال حاضر پنج نسخه مختلف از آن را تولید می‌کنند، در حالی که ایالات متحده تنها یک نسخه از آن را تولید می‌کند. اگرچه ناتو توافق‌نامه‌های استانداردسازی برای توپخانه منعقد کرده است، اما این توافق‌نامه‌ها رعایت نمی‌شوند. کارشناسان بروکسل از کشورهای اتحادیه اروپا می‌خواهند که «در عین پرداختن به نگرانی‌های امنیتی، در برابر ملی‌گرایی اقتصادی مقاومت کنند». در اصل، آنها دولت‌های اتحادیه اروپا را با یک انتخاب روبرو می‌کنند: یا کشورهای اتحادیه اروپا صنایع دفاعی خود را ادغام کنند، یا باید به «اقتصاد جنگی» روی آورند. نویسندگان این گزارش با اشاره به اینکه زمان آن رسیده است که قوانین اتحادیه اروپا با خواسته‌های واشنگتن تنظیم شود، خاطرنشان می‌کنند: «با این وجود، دستیابی به ادغام بازار یک مسئله پیچیده است. محدود کردن دامنه ملی‌گرایی اقتصادی در اتحادیه اروپا دشوار است، زیرا معاهدات اتحادیه اروپا (ماده 346(2))معاهده عملکرد اتحادیه اروپا) صریحاً به کشورها اجازه می‌دهد که به دلایل امنیتی از قوانین بازار واحد عدول کنند». مزایای اقتصادی ادغام و گسترش بازار دفاعی نیز به طور عامیانه توضیح داده شده است: «پس از حمله روسیه به اوکراین، ارزش بازار شرکت‌های دفاعی اروپایی به طور قابل توجهی افزایش یافت و قیمت سهام اکثر آنها بیش از دو برابر شد. این امر در سراسر جهان بازتاب داشته است، اما افزایش قیمت سهام شرکت راین‌متال آلمان، لئوناردو ایتالیا و رولز-رویس بریتانیا، بویژه در شرایط همتایان بین‌المللی متمایز هستند و میزان تقاضای انباشته شده اروپا را به محصولات دفاعی، پس از 30 سال هزینه‌های دفاعی پایین و سود سهام صلح، تعیین می کند.»

دلیل سود بالای سه شرکت ذکر شده بر کسی پوشیده نیست: همه آنها عملاً تحت کنترل صندوق سرمایه گذاری آمریکایی بلک راک هستند. آنطور که نوشتیم، ایالات متحده آمریکا هدف اصلی خود را تصرف کامل بخش صنایع دفاعی اتحادیه اروپا قرار داده است، کاری که بلک راک و غول‌های مالی مشابه آمریکایی مدت‌هاست مشغول آن هستند. در درازمدت، چشم‌انداز آمریکا از صنعت دفاعی اروپا به تحمیل ادغام مجتمع نظامی-صنعتی تحت نظارت دقیق ایالات متحده آمریکا به رهبران جهان قدیم خلاصه می‌شود. با این وجود، برای کوسه‌های مالی آمریکا بسیار سنگین و پردردسر است که صدها شرکت دفاعی کوچک و متوسط در اروپا، و به ویژه استارت‌آپ‌های تازه ظهور کرده را به چنگ آورند. اریک شلزینگر با هدف جذب سرمایه‌گذاری در استارت‌آپ‌های اروپایی که غول‌هایی مانند بلک راک به راحتی به آن دست پیدا نمی کنند، با چتر نجات به صنعت دفاعی اروپا پیوست. نیویورک تایمز اشاره می کند: «تقریباً همه کسانی که او در اروپا ملاقات می‌کند، یک پرسش آزاردهنده دارند: آیا او واقعاً دیگر برای سازمان سیا کار نمی‌کند؟ شلزینگر پاسخ می دهد: «من نیستم».ما هم او را باور کردیم.

https://www.fondsk.ru/news/2025/05/08/cru-kontroliruet-evropeyskuyu-oboronku-cherez-voennye-startapy.html

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده