ریا نووستی- ویکتوریا نیکیفوروا

هر چند که اینک مؤدبانه و با عجله به ما پیشنهاد صلح می دهند، اما به یاد بیاوریم که سه سال پیش و زمانی که عملیات  ویژه نظامی روسیه در اوکراین آغاز شد، رئیس جمهور اوکراین، آشکارا ما را با سلاح هسته ای تهدید کرد.

نئوفاشیست های اوکراینی قصد داشتند "بر ویرانه های روسیه" جشن و پایکوبی برپا کنند. تعداد بیشماری از کسانی که اکنون کشته شده اند، قول می دادند با تانک آبرامز، به مسکو بیایند. نخست وزیر انگلیس گفت که هدف غرب وارد کردن " شکست استراتژیک به روسیه " است.

هیچ کدام از این آرزو ها در عمل تحقق نیافت. روسیه با قدرت ایستادگی کرد و علاوه بر این، سرزمین های وسیعی را آزاد کرد. میلیون ها انسان میهن پرست، سخت کوش به سمت ما بازگشتند و در عمل پروژه ضد روسيه با شکست مواجه شد. رویارویی نظامی روسیه با بلوک ناتو که خود را به عنوان قوی ترین اتحاد نظامی دوران معرفی می کرد، به طور کامل به پیروزی منجر شد.

روز 23 فوریه، مناسبت بجایی برای سخن گفتن در باره افرادی است که این پیروزی را به ما اهدا کردند. هرگز در تاریخ جدید روسیه، روز دفاع از میهن چنین با معنا، حتی ممکن است بگوییم مقدس، نبوده است.

موفقیت های دیپلماتیک و اقتصادی مسکو نیز خیره کننده است.

کشور ما عنوان یک ابرقدرت خود را بازیافته است. در همین زمان، ما موفق شدیم که نه تنها اقتصاد خود را حفظ کنیم، بلکه  آن را تقویت کرده و امروز اقتصاد روسیه چهارمین اقتصاد بزرگ در جهان است. اما اگر سربازان و افسران مصمم و توانای ما نبودند هیچ کدام از دستاورد ها ممکن نمیشد. این آنها بودند که با هوشیاری  چرخ عظیم تاریخ جهان را به نفع میهن خود به گردش درآوردند.

محاسبه اینکه مدافعان ما در طول سه سال جان چند نفر را نجات دادند دشوار است. نگاه کنیم به نیروهای ارتش که حملات گسترده پهپادی به شهرهای ما را دفع کردند. خلبانانی که مرزهای هوایی ما را کنترل کردند. دست ها نیرومندی که مردم به گروگان گرفته شده ما را از زیرزمینهای دونباس آزاد کردند. توپخانه هایی که از غیرنظامیان را در دونتسک و بلگورود دفاع کردند. مرزبانانی که از جان خود را برای نجات ساکنان منطقه کورسک دریغ نکردند. افسران سازمان دفاع ملی، که از صدها حمله تروریستی جلوگیری کردند و نیات آنها  را باطل کردند.

همه این نیروها، نجات دهندگان ما هستند که جان خود را برای هم میهنان خود دادند. با جانفشانی آنها، ساکنان دونتسک می توانند امروز با آرامش به سر کار بروند و بدون ترس از حملات هوایی در کافه ها بنشینند. مردم مسکو نیز با چشم به دنبال پهپادها در آسمان نیستند. زندگی در این کشور پهناور به گونه ای جریان دارد که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. این تنها به این دلیل است که صدها هزار نفر از مردان ما بالاترین شجاعت و نجابت را از خود نشان می دهند.

باید بخاطر بسپاریم که در یک دوره تاریخی بسیار کوتاه، ارتش کشور ما بر پیشرفته ترین فناوری ها برای انجام عملیات نظامی تسلط یافته است. این امکان به او اجازه داد، به طور پیوسته به سمت آزاد سازی مناطق، پیشروی کند و سرزمین ها را آزاد کند. خط مقدم که هر روز روی نقشه به سمت های مختلف جا به جا میشود، تبدیل به مهم ترین و اساسی ترین برگ برنده مذاکرات شده است. این موضوع را در آن سوی اقیانوس اطلس به خوبی درک می کنند.

دانشمندان علوم سیاسی در مورد اینکه چرا ترامپ به طور ناگهانی سیاست آمریکا در قبال اوکراین را تغییر داده است، بحث می کنند. در واقع، پاسخ واضح است: او به سادگی بهتر از هر کسی (به جز رهبری روسیه) از آنچه در منطقه جنگی رخ می دهد مطلع است. دوست او ماسک، ماهواره هایی در اختیار دارد که آنها تصویری عینی از حضور نیروهای مسلح اوکراین و اینکه آنان اکنون کجا هستند و به طور کلی پویش های روی زمین را نشان می دهد و او را هشیار می کند.

طی سه سال گذشته سربازان ما نمونه های اخلاقی کشور بوده اند. ما به آنها نگاه می کنیم و می فهمیم که ترس شرم آور و خیانت غیرممکن است. ما از آنها صبر، ایثار، وفاداری، شرافت و توانایی انجام هر کاری را به خاطر یک پیروزی مشترک می آموزیم.

آیا قابل توجه نیست که در طول سه سال عملیات ویژه نظامی چقدر فضای فرهنگ و زندگی روزمره ما پاک تر شده است؟ جدی تر و مهربان تر، صادق تر و فدا کارتر شده ایم. همه این موارد فقط به این دلیل است که ما بچه های خود را در خط مقدم به یاد می آوریم، تلاش داریم تا جایی که می توانیم به آنها کمک کنیم، سعی می کنیم مانند آنها باشیم.

این ذخیره ذیقیمت را نباید به سادگی هدر داد. ارتش ثابت کرده است که نخبگان واقعی جامعه ما، شرافت واقعی کشور هستند. یاد گاری که پس از جنگ جهانی دوم همچنان  باقی مانده و باید در این جایگاه با افتخار باقی بماند.

آخرین رهبران اتحاد جماهیر شوروی ارتش ما را بی ارزش معرفی کردند. خروج نیروها از افغانستان در رسانه ها به عنوان نوعی رسوایی قلمداد شد. هیچ کس حتی یک کلمه محبت آمیز در باره گروه عظیم ارتش اتحاد شوروی که از کشورهای پیمان ورشو آمده بودند نگفت، در حالیکه این ارتش صلح را در تمام اروپا برای نیم قرن تضمین کرد.

این قهرمانان مورد فراموشی قرار گرفتند. آنها را با حقوق ناچیزی به بازنشستگی فرستادند. آنها را از تاریخ پاک کردند و به سرمایه داری وحشی دهه 90 پاداش دادند!

امروزه چنین اشتباهی غیرممکن است: هم وضعیت مادی و هم وضعیت اجتماعی قهرمانان ارتش به طور غیرقابل مقایسه ای بالاتر از کهنه سربازان دهه 90 است. برنامه های فدرال و منطقه ای برای مشارکت دادن شرکت کنندگان جبهه ها در اداره کشور وجود دارد. دولت از خانواده های آنها بسیار مراقبت می کند و فرزندان آنها به بهترین دانشگاه های کشور دسترسی دارند.

ولادیمیر پوتین به گرمی در باره نظامیان صحبت کرد و گفت: "از شما می خواهم که به یاد بچه های ما باشید و ادامه دهید". او آنچه را که همه ما احساس می کنیم بیان کرد: عشق، دلسوزی و مهربانی مردم به مدافعان خود.

 تعطیلات بر شما عزیزان مبارک باد! هرگز پیش از این 23 فوریه برای ما اینقدر به روز پیروزی شبیه نبوده است و اکنون همه ما به جشن روز دفاع از میهن ادامه خواهیم داد. روزی که ما به عنوان یک کشور دوران طولانی را برای پیروزی خود پشت سر گذاشتیم.

-------------------------

یاد آوری مترجم: روز 23 آوریل سالروز تشکیل ارتش سرخ اتحاد شوروی است که توسط لنین بنیان گذاری شد و هر ساله در کشور شوراها، این روز را گرامی می داشتند. 

پس از فروپاشیدن اتحاد شوروی، همه چیز دگرگون شد و روز ارتش نیز تغییر نام یافت و به روز دفاع از میهن نام گذاری گردید.

https://ria.ru/20250223/rossiya-2001027411.html

        پیج فیسبوک راه توده